Μπαρούτι και Μέλι

Κάπου στο 1998 κόλλησα με το περιοδικό Drive μιας και η τρελα μου για τα αυτοκίνητα είναι γνωστη σε όσους με γνωρίζουν. Από τότε ξεχώρισα μια στήλη του Γιωργου Ν. Πολίτη (αριστερή λωρίδα) στο περιοδικό. Πάντα ξεκινούσα από τη στήλη αυτή και ακόμα και σήμερα ανατρέχω σε τεύχη 10 ετών για να ξαναδιαβάσω τι έγραφε τότε ο Πολίτης.
Ο Γιωργος Πολίτης είναι για μένα μέχρι σήμερα ότι καλύτερο έχω διαβάσει, γραφει με ένα τρόπο διαφορετικό, μοναδικό. Ξέρει πως να βάλει τον αναγνώστη μέσα στη σκηνή που περιγραφει χωρίς πολλά λόγια και φλυαρίες.

Πέρσι κυκλοφόρησε το πρώτο του βιβλίο (Μπαρούτι και μέλι) και έτρεξα να το αγοράσω, δεν με απογοήτευσε... μάλλον με γοήτεψε! Θα το χαρακτήριζα άλλη μια ιστορία της αριστερής λωρίδας δοσμένη σε 400 και κάτι σελίδες που διαβάζονται μονοκοπανιά.

Παρακάτω ένα μικρό απόσπασμα που είναι γραμμένο και στο πίσω μέρος του βιβλίου, σαν ένα μικρό δείγμα γραφής του Γιώργου.

"«Εκεί να με άφηναν...», εκεί, ανάμεσα στις μηχανές που τρέχουν και τις γκόμενες που επιστρέφουν, τυλιγμένο σε καπνούς από τσιγάρα και λάστιχα, με γύρες σφηνάκια, μαύρα δερμάτινα κι αμάνικα μπλουζάκια -τα αγιασμένα φυλαχτά της εφηβείας της δεκαετίας του '80 O ίδιος μεγαλώνει απότομα κι έτσι δεν μαθαίνει ποτέ αν αξίζει να μετανιώνεις για τα μεγάλα λάθη σου ή αν το να μετανιώνεις είναι από μόνο του το μεγάλο λάθος. Κάνει μακροβούτια σε έναν κόσμο όπου η αγριάδα της νύχτας φέρνει στο φως ψυχές ηρωικές και φαρμακωμένες, γυναίκες περπατημένες και καταδικασμένες, που γυρεύουν να σωθούν μαζί με τον άντρα που ιδρώνει πάνω τους. Μα η έκσταση κρατά όσο η μία πλευρά της κασέτας με τις ροκ μπαλάντες. Το πάθος, σαν το μπαρούτι και το μέλι, είναι γένους ουδετέρου. Η ζωή, όμως, είναι θηλυκό, όπως η μοίρα, αλλά κι ετούτη εδώ, η ανεπανόρθωτα αρσενική ιστορία. "