Υποστροφές μιας άλλης εποχής

Εδώ και πολλά χρονια ασχολούμαι και παρακολουθώ τον κόσμο του αυτοκινητου και δεν παύει να με συναρπάζει, ιδιαιτερα τα αυτοκίνητα άλλων εποχών.. πιστεύω στην ιδέα ότι τα πιο παλιά αυτοκίνητα είχαν ψυχή, σε αντίθεση με τα σημερινά τα οποια έχουν φτάσει σε άλλο επίπεδο όπου πλέον δεν υπάρχουν κακά αυτοκίνητα ακόμα και στις μικρότερες κατηγοριες αλλα έχουν χάσει τον χαρακτήρα τους και λίγο πολύ γίνονται όλο και πιο ίδια...

Λίγες δεκαετίες πριν οι κατασκευαστές έπρεπε να κάνουν έρευνες και να επιλύσουν προβλήματα που σήμερα δεν τους απασχολούν εφόσον μπορούν να τα λύσουν με την προσθήκη κάποιου ηλεκτρονικού συστήματος.

Οι παραπάνω σκέψεις έγιναν με αφορμή ένα άρθρο του περιοδικού “Sports Car Design 44” του μηνα Μαΐου του 1958 (!!!) όπου αναφαίρετο στο θέμα υπερστροφής/υποστροφής με βάση τη γεωμετρία ανάρτησης του κάθε αυτοκινητου. Το περίεργο δεν ήταν το άρθρο αλλα μια φωτογραφία στο άρθρο όπου έδειχνε ένα διάγραμμα από μελέτες και έρευνες τις Saab οπου έδειχνε πως το Saab 93 κρατούσε τον υποστροφικό χαρακτήρα του ακόμα και όταν ήταν φορτωμένο σε αντίθεση με το ανταγωνιστικό DKW όπου όταν ήταν φορτωμένο συμπεριφερόταν υπερστροφικά.


Στη φωτογραφία πάνω φαίνεται η διαφορα ενός υποστροφικού με ένα υπερστροφικό αυτοκίνητο στην ίδια στροφή, και κάτω το διάγραμμα για το οποιο έγγραφα παραπάνω. (Πατήστε για μεγέθυνση)

Μπαρούτι και Μέλι

Κάπου στο 1998 κόλλησα με το περιοδικό Drive μιας και η τρελα μου για τα αυτοκίνητα είναι γνωστη σε όσους με γνωρίζουν. Από τότε ξεχώρισα μια στήλη του Γιωργου Ν. Πολίτη (αριστερή λωρίδα) στο περιοδικό. Πάντα ξεκινούσα από τη στήλη αυτή και ακόμα και σήμερα ανατρέχω σε τεύχη 10 ετών για να ξαναδιαβάσω τι έγραφε τότε ο Πολίτης.
Ο Γιωργος Πολίτης είναι για μένα μέχρι σήμερα ότι καλύτερο έχω διαβάσει, γραφει με ένα τρόπο διαφορετικό, μοναδικό. Ξέρει πως να βάλει τον αναγνώστη μέσα στη σκηνή που περιγραφει χωρίς πολλά λόγια και φλυαρίες.

Πέρσι κυκλοφόρησε το πρώτο του βιβλίο (Μπαρούτι και μέλι) και έτρεξα να το αγοράσω, δεν με απογοήτευσε... μάλλον με γοήτεψε! Θα το χαρακτήριζα άλλη μια ιστορία της αριστερής λωρίδας δοσμένη σε 400 και κάτι σελίδες που διαβάζονται μονοκοπανιά.

Παρακάτω ένα μικρό απόσπασμα που είναι γραμμένο και στο πίσω μέρος του βιβλίου, σαν ένα μικρό δείγμα γραφής του Γιώργου.

"«Εκεί να με άφηναν...», εκεί, ανάμεσα στις μηχανές που τρέχουν και τις γκόμενες που επιστρέφουν, τυλιγμένο σε καπνούς από τσιγάρα και λάστιχα, με γύρες σφηνάκια, μαύρα δερμάτινα κι αμάνικα μπλουζάκια -τα αγιασμένα φυλαχτά της εφηβείας της δεκαετίας του '80 O ίδιος μεγαλώνει απότομα κι έτσι δεν μαθαίνει ποτέ αν αξίζει να μετανιώνεις για τα μεγάλα λάθη σου ή αν το να μετανιώνεις είναι από μόνο του το μεγάλο λάθος. Κάνει μακροβούτια σε έναν κόσμο όπου η αγριάδα της νύχτας φέρνει στο φως ψυχές ηρωικές και φαρμακωμένες, γυναίκες περπατημένες και καταδικασμένες, που γυρεύουν να σωθούν μαζί με τον άντρα που ιδρώνει πάνω τους. Μα η έκσταση κρατά όσο η μία πλευρά της κασέτας με τις ροκ μπαλάντες. Το πάθος, σαν το μπαρούτι και το μέλι, είναι γένους ουδετέρου. Η ζωή, όμως, είναι θηλυκό, όπως η μοίρα, αλλά κι ετούτη εδώ, η ανεπανόρθωτα αρσενική ιστορία. "